#Совет постоянного читателя

 Вірджынія Вулф — прадстаўніца літаратуры «плыні свядомасці».

Раманы, якімі яна праславілася, маюць складаную форму, у іх пісьменніца перадае праз ланцужкі асацыяцый найтанчэйшыя перажыванні сваіх герояў і гераінь.

Вулф вядомая тым, што ў сваіх эсэ адной з першых выказвалася за права жанчын займацца літаратурнай творчасцю. Менавіта ёй належыць вядомы тэзіс пра тое, што кожная жанчына, якая піша, павінна мець свой пакой. 

Калі вы яшчэ не чыталі Вірджынію Вулф, кніга кароткіх апавяданняў — цудоўная нагода пазнаёміцца з яе творчасцю. 

У апавяданні «Дом з прывідамі» мы можам толькі здагадвацца пра вялікае каханне, якое звязвала калісьці жанчыну і мужчыну і працягвае звязваць іх у лепшым свеце. Гераіня іншага твора, убачыўшы пляму на сцяне, раздумвае пра таямнічасць звычайных рэчаў, пра сподні бок свету; яе імкненне схавацца ў гульні ўяўлення зразумелае, бо ў свеце рэальным ідзе вайна («Пляма на сцяне»). У сусветнай літаратуры цяжка знайсці лепшае апісанне псіхалагічнага стану ўразлівай, няўпэўненай у сабе жанчыны, якая пашыла новую сукенку, прыйшла ў ёй на вечарыну і зразумела, што сукенка даўно выйшла з моды і выглядае вартай жалю («Новая сукенка»). 

У апавяданні «Лапін і Лапіна» муж і жонка прыдумалі забаўную гульню ў трусікаў; але вось каханне прайшло, і мілыя дзівацтвы пачалі здавацца чымсьці недарэчным і нават злавесным. Малады палітык знаходзіць кавалак шкла і здзіўляецца таму, што прыгожыя прадметы паўсюль пад нагамі; аскепкі парцаляны, камяні, шкло настолькі заварожваюць яго, што ён пакідае дзеля іх кар’еру («Рэальныя прадметы»). У апавяданні «Спадчына» муж пасля смерці жонкі чытае яе дзённік і высвятляе, што ў яго каханай было патаемнае жыццё.

Апавяданні Вулф шматслойныя і поўныя падтэкстаў, яны падобныя да люстэрка, у якім адбіваецца нябачны воку ўнутраны свет чалавека, таму кожны прачытае іх па-свойму. 

Алена БРАВА

Па матэрыялах сайта https://zviazda.by